Nuk e di pse

Nuk e di pse kjo pikturë më përballi me veten... por diku brenda saj ishte ajo vajza e vogël që rrinte pranë gjyshes dhe i lexonte me zë të ulët, si për të mos prishur qetësinë e asaj dashurie. Ajo kohë nuk kërkonte asgjë... vetëm praninë. Dhe sot... arti më solli sërish aty, në atë cep të fëmijërisë ku fjala ishte përqafim dhe heshtja — shtëpi. Ndoshta sepse disa kujtime nuk na lënë kurrë... vetëm presin një dritë për t’u kthyer.....