Aty ku vjeshta

Aty ku vjeshta mblodhi ngjyrat e arta si një mbretëreshë që dorëzon kurorën,

Dimri u afrua ngadal me hapa të bardhë, i qetë e madhështor, duke sjellë me vete dritën e ftohtë që pret të shuajë zjarrin e gjetheve.

Era ndërroi timbër, qielli veshi një vell të hirtë, dhe flokët e parë të dëborës ranë si fjalët e para të një libri të ri.

Në këtë ndërrim të butë e solemn, natyra na tregon fuqinë e saj hyjnore: të ndryshojë gjithçka pa thyer asgjë, të flasë me heshtje, të lërë shenja pa zhurmë.

Kështu lind dimri — si një simfoni e bardhë që shuan melodinë e vjeshtës, për të na mësuar se bukuria nuk humbet... veç transformohet...