Ndërsa i fotografoja emocionet

Ndërsa i fotografoja... emocionet ishin të pafundme. Çdo rrudhë në fytyrën e tyre më dukej si një kujtim që s’kishte humbur kurrë, si një stinë që është kthyer për të përqafuar jetën.

Pashë duar që kishin punuar, që kishin dashur, që kishin falur... dhe sy që ndriçonin ende me të njëjtin shkëlqim si ditën e parë.

U ndjeva e vogël përballë një dashurie kaq të madhe një dashuri që s’ka nevojë për fjalë, sepse flet përmes rrudhave... rrudha dashurie.