Veshja për peizazhin: pëlhura & palete

Para çdo seti, bisedën më të gjatë nuk e bëj për pozat. E bëj për rrobat. Dhe pothuajse gjithmonë filloj me të njëjtën fjali: hapeni dollapin dhe kërkoni gjërat që i vishni kur doni të ndiheni vetvetja, jo gjërat më të reja.

Fushat ku fotografojmë kanë palete të vetën: ari i grurit, jeshilja e ullirit që hijeshohet në argjend kur fryn era, kafeja e tokës së punuar. Kur veshja bisedon me këto tone, liri i bardhë, pambuku krem, terakota e zbutur, njeriu duket sikur ka qenë gjithmonë pjesë e atij vendi. Kur bërtet mbi to, me një portokalli neoni a një logo të madhe, syri im e di i pari: kjo fotografi do ta ketë të vështirë të vjetërohet bukur.

Kam edhe një dobësi që nuk e fsheh dot: pëlhurat që lëvizin. Një fund i gjatë që e merr era, një shall që ngrihet kur mamaja rrotullon vajzën. Pëlhura që lëviz i jep fotografisë frymëmarrje, dhe fëmijëve u jep diçka për të bërë me duart, gjë që në terren vlen flori.

Por, dhe këtë ua them të gjithëve, rregullat e mia mbarojnë aty ku fillon personaliteti juaj. Nëse fustani i kuq i gjyshes është ai që ju bën të ndiheni mbretëreshë, e sjellim atë të kuq në fushën e artë dhe e lëmë të këndojë. Sepse pas njëzet vjetësh, askush nuk do të pyesë nëse ngjyrat ishin në harmoni. Do të shohin veten të lumtur, dhe kjo është paleta e vetme që nuk del kurrë mode.