Mbi dritën natyrale dhe durimin

Njerëzit shpesh më pyesin pse i caktoj setet kaq vonë, kur dita gati po mbaron. Përgjigjja ime e shkurtër: sepse aty fillon magjia. Përgjigjja e gjatë kërkon pak durim, siç e kërkon edhe vetë drita.

Dielli i orës dy të pasdites është i sinqertë deri në ashpërsi. Të tregon çdo hije nën sy, çdo rrudhë të bluzës, çdo lodhje të ditës. Ndërsa dielli që po ulet mbi fusha bëhet i butë si një dorë gjyshjeje. I fal të gjithëve. Fëmija që sapo qau duket engjëll, nëna e pagjumë duket e qetë, dhe bari i thatë i korrikut kthehet në ar.

E pranoj, në fillimet e mia nuk e kisha këtë durim. Doja të fotografoja gjithçka, menjëherë, me frikën se çasti do të ikte. Me kohën kuptova të kundërtën: çasti vjen vetëm kur ti nuk e ndjek më. Familja lodhet së pozuari, fëmija gjen një karkalec në bar, dhe pikërisht atëherë, kur të gjithë harrojnë aparatin, ndodh fotografia që do të varet një ditë në mur.

Prandaj njëzet minutat e arta për mua nuk janë thjesht dritë e bukur. Janë një marrëveshje me kohën: unë pres, ajo dhuron. Dhe kur kthehem në shtëpi e i shoh imazhet në ekran, e di saktësisht cilat janë bërë në ato minuta. Ato kanë një ngrohtësi që nuk e bën asnjë aparat vetë. E bën vetëm prania, durimi, dhe pak diell që di të përshëndetet bukur.